گفت : بيش از ده هزار سال ( در حالى كه چند دقيقه اى بيش از مرگش نگذشته بود ) . از او پرسيدند : از عالم برزخ چه خبر دارى ؟ گفت : تا روى قبر را پوشاندند ، مأمورين الهى براى سؤال و جواب آمدند و وقتى از پاسخ فروماندم تازيانه اى به من زدند كه قبرم را از آتش پر كرد و چندين هزار سال است كه در آتش اين تازيانه مى گدازم . روايتى ديگر در جايى ديگر آمده است كه حضرت مسيح ( عليه السلام ) پيرمردى پس از ساليان درازى كه از مرگش مى گذشت و آثارى از قبرش به جاى نمانده بود به اذْن پروردگار زنده كرد ، وقتى پيرمرد زنده شد . بسيار با نشاط و سرزنده و مسرور بود . از او سؤال كردند چند وقت است كه مرده اى ؟ گفت : چند لحظه اى بيش نيست . از عالم برزخ پرسيدند : گفت : تا روى قبر مرا پوشاندند يك باغ سر سبز و وسيعى در برابرم گشود شد كه بى درنگ به درون آن شتافتم و « حورالعين » را در استقبال خود يافتم . البته ، « بدخلقى » را نبايد به « فحاشى » و ناسزاگويى تعبير كرد . آنچه اشاره رفت ، سزاى بدخلقى است نه فحاشى . ناسزا گويى بسيار زشت و ناپسند است و نبايد از يك مسلمان سر بزند ، حتّى در برابر دشمنان خود . چنان كه اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) در جنگ